ทริปที่ 7 หัวใจบาน ณ เมืองคอน (ทริปที่ไม่ธรรมดา) 25 - 27 มิถุนายน 2553

ในที่สุดชาว blooming heart ก็ได้ฤกษ์งามยามดีแวะมาเยี่ยมเยือนภาคใต้กันเสียที (หลังจาก 2 ปี 6 ทริปผ่านไป) ทริปนี้ไม่ธรรมดาเลย แต่จะไม่ธรรมดายังไงนั้น ขอให้ติดตามอ่านไปเรื่อยๆ แล้วจะรู้เองจ้ะ

เริ่มจากการตื่นเช้ามากถึงมากที่สุดตั้งแต่เคยจัดทริปมา ทุกคนต้องตื่นกันตีสี่!! มาให้ถึงดอนเมืองตีห้า เครื่องออกหกโมงเช้า แต่ทุกคนก็สามารถผ่านพ้นภารกิจนี้ไปได้ทุกคน (แปลว่าไม่มีใครตกเครื่อง) ในที่สุดพวกเราสาวสวยหัวใจบาน ก็ได้มาแตะพื้นดินนครศรีธรรมราชกันอย่างเรียบร้อย ปลอดภัย แต่อีกกลุ่มที่ตามมาในวันรุ่งขึ้นคือ แจ๋ว เล็ก และน้องแอน แอบมีอกสั่นขวัญแขวนเล็กน้อย เนื่องจากเครื่องนกแอร์ที่ขณะกำลังจะเทคออฟ แล้วแอบเบรค จนเพื่อนๆหัวคะมำกันคนละที เนื่องจากเกน้ำมันไม่ขึ้น (ซะงั้น)


เอาหล่ะ...กลับมาที่สาวสวยกลุ่มแรก หลังจากออกจากสนามบินเป็นที่เรียบร้อย พวกเราก็ดิ่งไปที่ๆ แนนรอคอยมาแสนนาน และยอมกินแค่โยเกิร์ตตอนเช้า เพียงเพื่อจะได้ไปลิ้มลองอาหารเช้าที่ ”ร้านโกปี๊” ชื่อดัง พอไปถึงเราก็มองหาเพื่อนอีกกลุ่ม อันได้แก่ ฝ้าย (เจ้าถิ่น) ยุรี แจ้ และติงลี่ ที่ได้ล่วงหน้ามาก่อนหน้านี้แล้ว แต่ไม่ยักกะเห็นใครสักคน คุณนายแนนก็เลยจัดแจงโทรหาฝ้าย พลางให้เด็กจัดโต๊ะใหญ่ไว้ให้พวกเรา คุยกันไปมาสรุปว่ารอกันคนละสาขานั่นเอง !!! ทีนี้เลยต้องเลือก แน่นอน...คนหมู่น้อยย่อมแพ้หมู่มาก พวกเราเลยไม่ต้องย้ายและนั่งรอสี่สาวให้มาเจอที่สาขานี้แทน (จริงๆ แล้วกลัวเด็กเสริฟเคืองเนื่องจากจัดโต๊ะให้เสร็จแล้ว แถมได้นั่งโต๊ะข้างรมต.ศึกษาอีกต่างหาก หุหุ) ไม่รอช้า พวกเราเริ่มสั่งกันกระหน่ำ ทั้งที่ทุกคนบอกว่าอิ่ม เพราะแอบกินโจ้ก ปาท่องโก๋ ข้าวหน้าไก่ จากสนามบินดอนเมืองมาเมื่อ 2 ชั่วโมงมานี้เอง จะมีก็แต่แนนและพี่ไก๋ (ซึ่งโดนแนนขู่ว่าไม่ให้กินข้าวเช้ามา จริงๆ แนนก็ขู่ทุกคน แต่ไม่มีใครยอมเชื่อ 555) ที่คงจะหิวไม่น้อย อาหารเช้าวันนี้จึง full option มากๆ ค่ะ ประกอบไปด้วย ข้าวราดแพนง แกงต่างๆ บักกุ๊ดเต๋ (อันนี้อร่อยมาก) บะหมี่ขาหมู ข้าวเหนียวเบญจรงค์ (มี 5 สี) ขนมปังสังขยา (อันนี้ขนมปังนุ่มอร่อยสุดยอด) และ ไข่แฝดลวก ที่ขาดไม่ได้ก็ต้องเครื่องดื่มประจำร้าน ได้แก่ โกปี๊ โกปี๊ฉ่ำ (กาแฟผสมชา แต่กาแฟมากกว่า) ชาฉ่ำ (กาแฟผสมชา แต่ชามากกว่า) ร้อน/เย็น ชาเย็น โกโก้เย็น ฯลฯ หลังจากอิ่มหนำสำราญและได้เจอสี่สาวเป็นที่เรียบร้อยแล้ว ก็จัดการแบ่งเป็นสองทีมกระจายไปยังรถตู้สองคัน คันหนึ่งสถาปนาตนเองว่าเป็นกลุ่มวัยรุ่น แล้วให้พวกที่เหลือซึ่งไม่รู้อิโหน่อิเหน่เป็นกลุ่ม สว.(สูงวัย) ไปอยู่อีกคันซะงั้น ซึ่งขอบอกว่า....พี่คะ ขับได้ซิ่งมาก แบบว่าถ้ามองตรงไปข้างหน้ารถ อาจหัวใจวายได้ เพราะพี่แกขับจี้คันหน้าระยะประชิดตลอดทาง ต้องช่วยลุ้นเบรคกันตัวโก่ง น้องหมอคิดซึ่งจองที่นั่งข้างหน้าตลอดกาล เนื่องจากขี้เมา(รถ) เลยขอนอนสลบดีกว่าลืมตามาดูพี่เค้าซิ่ง สรุปว่ากลุ่ม สว. (ยกเว้นคิด) ได้นั่งรถซิ่ง 555



จากนั้นรถซิ่งก็พาเรามุ่งหน้าไปนมัสการพระบรมธาตุที่วัดพระมหาธาตุวรมหาวิหาร พร้อมได้รับฟังประวัติความเป็นมาของสถานที่แห่งนี้จากบี...ไกด์กิติมศักดิ์ของเรา ซึ่งบอกว่าเคยอ่านมานานมากละ แต่เล่าให้พวกเราฟังได้คล่องปรื๋อเลย แล้วเราก็ได้ไปทำกิจกรรมไฮไลท์ร่วมกัน คือ แม้ไม่ได้มีโอกาสมาร่วมประเพณีแห่ผ้าขึ้นธาตุของเมืองคอน แต่เราก็ได้ถือผ้าเดินเวียนรอบพระบรมธาตุ 3 รอบ หลังจากนั้นมีคนออกไอเดียว่าให้ผูกผ้าต่อๆ กันรอบพระธาตุ ประมาณว่าทำบุญร่วมกัน พวกเราก็ผูกกันใหญ่ จัดวางอย่างสวยงาม พอลงจากพระธาตุ โดนคุณลุงทวงผ้าคืน แป่ว! สรุป...ต้องไปแกะออกมาพับใหม่คืนเค้าไป เลยอดเป็นไฮไลท์ประจำสถานที่นั้นเลย หุหุ

หลังจากอิ่มบุญไหว้พระธาตุกันแล้ว พวกเราก็มุ่งหน้าไปยังหมู่บ้านคีรีวง เป็นหมู่บ้านที่มีชื่อเสียงในการย้อมผ้าทั้งแบบลายเทียน และมัดย้อม คิดว่าไฮไลท์ของพวกเราประจำวันนี้ จะอยู่ที่หมู่บ้านนี้แหล่ะค่ะ เพราะพวกเราได้มีโอกาสลงมือ โชว์ศิลปะส่วนตัวในการเขียนแบบเทียนลงบนผ้า แรกๆ ก็เกี่ยงกันไปมา ไม่ยอมจะเขียน หลังๆสนุกกันใหญ่ ร่วมด้วยช่วยกัน จนออกมาเป็นผ้า 3 ผืน 3 ลาย ที่น่าประทับใจ ไม่น่าเชื่อว่า ลายเลอะเทอะของเราก็ออกมาสวยงามได้ โดยเฉพาะอันที่มีสารพัดสัตว์ ผัก และผลไม้อยู่ในภาพเดียวกันนั้น เมื่อเสร็จออกมาแล้ว ดูทุกคนภาคภูมิใจกับผลงานตนเองมากกกกก ถึงขั้นอาจต้องมีการจัดประมูลภาพเหล่านั้นกันเลยทีเดียว

ตอนนี้ทุกคนเริ่มหิวกันแล้วและอยากทานอาหารใต้กันเต็มแก่ เราจึงมุ่งหน้าเข้าเมืองเพื่อไปทานอาหารใต้กัน เราได้มาถึงร้านอร่อยที่อยู่ตรงข้ามร้านเครื่องเขียนใหญ่ ซึ่งเป็นร้านข้าวแกงปักษ์ใต้แท้ๆ ทั้งแกงส้ม (สีเหลือง) แกงไตปลา น้ำพริกระกำ น้ำพริกกะปิ หมูหวาน แต่ที่เพื่อนๆอยากจะกินกันมากที่สุดคือ สะตอผัดกะปิ แต่วันนี้มีแต่สะตอผัดเปรี้ยวหวาน แอบขัดใจเล็กน้อย เพื่อนๆ เลยครีเอทเมนูใหม่ โดยการเอาน้ำพริกกะปิมาราดบนสะตอที่เอามาจากเปรี้ยวหวาน อร่อยกันไปอีกแบบ สำหรับกับข้าวที่สั่งมานับไม่ถ้วนจริงๆ คิดว่าน่าจะเกิน 30 จาน เพราะบางอย่างอร่อย ก็สั่งเบิ้ลแล้วเบิ้ลอีก กินกันเก่งจริงๆ เพื่อนๆ หลังจากอิ่มหนำกันแล้วก็มีคนรีเควสว่าอยากพักซักหน่อย เราเลยเช็คอินกันที่โรงแรมสิริธานีกันก่อน เป็นโรงแรมเล็กๆ ที่รีโนเวทใหม่ ห้องก็ธรรมดา แต่จัดล็อบบี้ได้น่ารักดี แอบมีมุมให้เพื่อนๆ ได้ถ่ายรูปกันเล็กๆน้อยๆ


หลังได้พักกันพอหายเปลี้ยเพลียแรง พวกเราก็เดินทางต่อไปยังวัดพรหมคีรี ซึ่งเป็นสถานที่ๆ ได้รับการกล่าวขานว่าสมเด็จพระเจ้าตากสินทรงมาผนวชอยู่ที่นี้จนสิ้นพระชนม์ พวกเราได้รับฟังประวัติของพระเจ้าตากฯและสถานที่แห่งนี้จากพระอาจารย์ ซึ่งประวัตินี้ไม่ได้ถูกจารึกในประวัติศาสตร์หรือหลักสูตรการเรียนการสอนแต่อย่างใด แต่เกิดจากนิมิตรที่ได้รับการถ่ายทอดบอกกล่าวกันต่อๆ มา อีกทั้งข้าวของเครื่องใช้ก็มีอยู่จริง และบางอย่างยังคงอยู่จนถึงปัจจุบันนี้ คิดดูสองร้อยกว่าปีเลยน้า แต่ถ้าอยากเห็นต้องเดินขึ้นบันไดไป 245 ขั้นค่ะ มาถึงตอนนี้เพื่อนๆ เราหลายคนเริ่มถอดใจ โดยเฉพาะแนน ที่อ้างว่า “ก็เค้าเป็นตอยด์มั๊ย” (ตอยด์ย่อมาจากรูมาตอยด์ค่ะ) ดส. เดือนสวยของเราและพี่จุ๊บก็รีบอาสาอยู่กับแนนทันที ส่วนโมนาไปได้ครึ่งค่อนทางก็ประกาศกร้าวว่า “Enough” พอแล้วไม่ไหวแล้ว ฉันจะลงหล่ะ แม้ว่าอีกนิดเดียวก็จะถึงที่ประทับและถ้ำแล้ว เราจึงจำต้องทิ้งโมนากับแป้มไว้ และเดินกันต่อไปจนสำเร็จ แต่ก็เล่นเอาหอบและเหงื่อท่วมตัวกันทีเดียว ข้างบนจะมีข้าวของเครื่องใช้อยู่บ้าง มีพื้นที่ๆ ท่านน่าจะเคยนั่งวิปัสสนากรรมฐานอยู่ ประวัติที่นี่มีมากมาย และลี้ลับพอสมควร คงต้องมาฟังกันเองนะจ๊ะ

หลังจากเหน็ดเหนื่อยเมื่อยล้ากับการขึ้นบันไดสองร้อยกว่าขั้น อาหารที่เพิ่งทานกันมาอย่างเต็มที่ก็ย่อยสลายหายไป เพื่อนๆ เริ่มหิวกันอีกครั้ง อาหารเย็นวันนี้เป็นมื้อที่รอคอยเช่นกัน นั่นคืออาหารฝืมือคุณแม่ฝ้าย พวกเราจึงรีบมุ่งหน้าไปยังบ้านสวนของฝ้าย พอไปถึงอาหารทั้งหลายก็ถูกจัดเตรียมไว้อยู่แล้ว ไม่รอช้าทุกคนรีบจับจองจานมะรุมมะตุ้มกันตักอาหาร แน่นอนทุกคนอยากชิมแกงส้มปักษ์ใต้แท้ๆ ฝืมือคุณแม่ ซี่งก็อร่อยมากจริงๆ ไม่ทำให้พวกเราผิดหวังเลย แต่ที่เด็ดก็คือไข่พะโล้ที่ฝ้ายคุยนักหนาว่าแม่ทำอร่อย ซึ่งอร่อยจริงค่ะ (คิดว่าจะแอบขอสูตรไปทำเองซะหน่อย) แต่จานเด็ดที่มาแรงแซงโค้งกลับเป็นผัดผักฝีมือแจ้ที่ทุกคนติดอกติดใจ จนถึงกับแย่งบีกินเลยทีเดียว หลังจากอิ่มหนำกันจนพุงกางแล้ว ก็มานั่งล้อมวงคิดเกมส์ที่จะเล่นกับเด็กปิดท้ายในวันพรุ่งนี้ นั่นคือการสอนเด็กพับกระดาษ บ้างก็อยากจะพับนกบ้างหล่ะ กระบุงบ้างหล่ะ กบ หนอน เต่า แต่อนิจจาพี่สีแต่ละคนพับกระดาษกันไม่ค่อยจะเป็น หลงๆ ลืมๆ กันไปหมดแล้ว สุดท้าย....เอาง่ายๆเลย พับจรวดนี่แหละ เดือดร้อนเด็กแป้มต้องเป็นคุณครูฝึกสอนให้พวกพี่ๆ ใหม่ จากนั้นก็เล่นยิงจรวดกันไปมาสนุกสนานจนลืมไปว่าพรุ่งนี้ต้องตื่นแต่เช้าไปทำกิจกรรมกับเด็ก ก็เลยลาคุณพ่อคุณแม่ฝ้ายกลับที่พัก และค่ำคืนนั้นทุกคนก็หลับแบบสลบไสล....

วันรุ่งขึ้นเป็นวันกิจกรรมของชาวหัวใจบาน แปดโมงเช้าล้อหมุน พวกเราแวะไปทานขนมจีนเพื่อเติมพลังกันก่อนที่ร้าน”ขนมจีนพี่ณี สะพานยาว” แล้วเราก็ค้นพบของอร่อยมากที่นั่น ซึ่งก็คือหมูปิ้งนั่นเอง เป็นหมูปิ้งเนื้อนุ่มชุ่มฉ่ำ รสชาติเค็มหวานกำลังดี อยากจะซื้อกลับกรุงเทพฯ จริงๆเลย ในขณะที่บางคนก็ปลื้มกับมังคุดคัดเสียบไม้ ทานกันอย่างเอร็ดอร่อย เมื่อได้เวลาก็เดินทางไปพบกับสาวๆอีกกลุ่มที่เพิ่งบินมาลงนครฯ สดๆ ร้อนๆ เมื่อเช้าที่ร้านโกปี๊ที่เก่าเมื่อวาน นั่นคือกลุ่มแจ๋ว เล็ก และน้องแอน จากนั้นก็มุ่งหน้าไปยังโรงเรียนวัดโคกสูง ซึ่งมีนักเรียนเพียง 40 คนเท่านั้น แต่จะมีเด็กเล็กก่อนวัยเรียนจากโรงเรียนใกล้เคียงอีก 43 คน เมื่อพวกเราไปถึงก็ต้องตะลึงกับป้ายหน้าโรงเรียนที่เขียนต้อนรับชาวคณะหัวใจบาน สวยงามจริงๆ เทียบเท่ากับความสวยของพวกเราเลยทีเดียว อิอิ


พอเข้าไปถึงตัวโรงเรียนก็เห็นเด็กๆ ผู้ปกครอง คุณครู ตำรวจ ? รอพวกเราอยู่แล้ว เลยต้องรีบกุลีกุจอกันใหญ่ เพราะแอบไปช้านิดนึง...มัวแต่กิน จากนั้นคุณครูใหญ่ก็เริ่มพิธีโดยเชิญพระอาจารย์เจ้าคณะอำเภอมาเป็นประธานในพิธี จากนั้นพวกเราก็เริ่มกิจกรรมกับเด็กๆ เริ่มจากการละลายพฤติกรรม เด็กเล็กโรงเรียนนี้น่ารักมาก ให้ความร่วมมือเป็นอย่างดี ทำได้บ้าง ไม่ได้บ้าง งงบ้าง แต่จะมีบางคนที่ไม่ยอมเล่นอะไรเลย แต่ขอยืนนิ่งเป็นหุ่นกลางวงซะงั้น กิจกรรมที่สองเป็นลูกโป่งหรรษา จบแล้วก็ให้เด็กๆ พักทานข้าวกลางวันกันก่อน ซึ่งเมนูวันนั้นได้แก่ ข้าวมันไก่ ทำโดยผู้ปกครองและชาวบ้าน อร่อยใช้ได้เลยค่ะ ตอนแรกเพื่อนๆ กะว่าจะกลับเข้าไปทานกันในเมืองเลยต้องเปลี่ยนใจขอลิ้มลองข้าวมันไก่กันซะหน่อย จากนั้นก็เริ่มกิจกรรมตักน้ำใส่ขวด และพับจรวด ปาแข่งกัน

และปิดท้ายด้วยการร้องเพลง “พ่อแห่งแผ่นดิน” ต่อหน้ารูปถ่ายในหลวง ซึ่งใส่กรอบสวยงาม บริจาคโดยติงลี่ เถ้าแก่เนี๊ยร้านถ่ายรูปดิจิโต้แห่งเมืองแพร่ โดยปกติแล้วหลังจบกิจกรรมของชาวหัวใจบานแล้ว ทางโรงเรียนมักจะเตรียมโชว์พิเศษของนักเรียนให้พวกเราได้ชมกันเสมอ คราวนี้เป็นการเต้นฮิปฮอบของกลุ่มบีบอยประจำโรงเรียน ซึ่งไม่ได้ไปร่ำเรียนที่ไหน แต่อาศัยฝึกฝนกันเอง แต่อาจจะตื่นเต้นลืมบทไปนิดๆหน่อยๆ แต่ก็ทำเต็มที่ พวกพี่ๆก็ประทับใจกันทีเดียว หลังจากนั้นตัวแทนนักเรียนก็มากล่าวขอบคุณพวกเราพี่สาวที่แสนดี (อันนี้มีป้ายเขียนบอกไว้ ไม่ได้ตั้งขึ้นเองนะจ๊ะ) มีทั้งเวอร์ชั่นภาคกลางและซาวน์แทรคแล่งใต้

จากนั้นก็ร่ำลาเด็กๆและคุณครูเพื่อเดินทางกลับเข้าไปในเมืองแวะ”ร้านบังบ่าว” เพื่อกินอะไรรองท้อง (อีกแล้ว) เพราะบางคนยังไม่ได้กินข้าวมันไก่เลยก็มี แอบบ่นหิวกัน ซึ่งความหิวนี้สามารถทำให้ตาลายมองเห็นข้าวโพดเป็นมะพร้าวไปได้ ใช่มั๊ยจ๊ะเล็ก อาหารรองท้องก็ได้แก่ ข้าวหมกไก่ โรตีแกงกุ้ง แกงเนื้อ ต้มยำ สุกี้แห้ง ข้าวไก่กระเทียม ฯลฯ ส่วนกลุ่มที่ไม่ค่อยหิวเท่าไหร่ก็แอบแยกไปช๊อปปิ้งเครื่องถมเงิน นำทีมโดยคุณนายแนนขาประจำ หลังจากจุดนี้โมนาและพี่จุ๊บขอแยกตัวอยู่ต่อที่นครฯ เพื่อเที่ยววัดวาอาราม ชื่นชมศิลปะต่างๆ ส่วนพวกเราที่เหลือก็มุ่งหน้าไปยังจุดหมายปลายทางที่รอคอย คือ”ขนอม”นั่นเอง

พวกเราไปถึงขนอมก็ค่อนข้างมืดแล้ว แต่เมื่อเห็นรีสอร์ท ก็ต้องอุทานออกมาว่า “โอ้ว้าว” รีสอร์ทดูหรูมากทีเดียว และคิดว่าเป็นที่พักที่หรูสุดเท่าที่เคยมีมาของทริปหัวใจบาน ทริปนี้ไม่ธรรมดาอีกแล้ว พวกเราตื่นเต้นมาก รีบสำรวจ facilities ของรีสอร์ทกันใหญ่ ขณะที่กำลังจัดสรรห้องกับพนักงาน และฟังอธิบายต่างๆ อยู่นั้น หันมาอีกทีเพื่อนๆ ก็หายกันไปนอนเหยียดหราบนเตียงหน้าชายหาดพร้อมจิบ Welcome drink “Cherry Punch” กันอย่างสำราญใจ ตามแพลนเดิมกะว่าจะออกไปทานซีฟู้ดกันใกล้ๆนี้ แต่เมื่อเห็นรีสอร์ทแล้ว ทุกคนลงความเห็นว่า ไม่ต้องออกไปไหนละ อยู่ที่นี่เหอะ แถมงดโปรแกรมดูปลาโลมาสีชมพูในเช้าพรุ่งนี้ไปโดยปริยาย แล้วพวกเราก็ได้พักผ่อนกันเต็มที่ บ้างก็นวดน้ำมัน ว่ายน้ำ เล่นบอลชายหาดกันสนุกสนาน และแล้วก็มาถึงดินเนอร์มื้อหรูที่สุดในประวัติศาสตร์บลูมมิ่งฮาร์ททริป

ดินเนอร์ใต้แสงเทียนติดชายหาด อาหารอิตาเลียนเสริฟพร้อมไวน์ขาว แม้ว่าบางคนจะได้สวดมนต์กันมาในรถแล้วก็ตามเพราะวันนี้เป็นวันพระ และทำเป็นอึกๆอักๆ ลังเลใจที่จะสั่งไวน์มากิน เนื่องจากบรรยากาศมันให้จริงๆ โดยเฉพาะพี่ไก๋ แต่พอบีบอกว่า ไม่เป็นไร เดี๋ยวสวดใหม่ได้ ก็ทำหน้าดีใจแบบปิดไม่มิด รีบสั่งไวน์มากินโดยด่วน (ยังจำหน้าพี่ไก๋ที่ดีใจเหมือนถูกล็อตเตอรี่รางวัลที่หนึ่งติดตามาจนทุกวันนี้ 555) จริงๆ เกือบจะได้ไปฟูลมูนปาร์ตี้ที่หาดใกล้ๆ แล้ว แต่พนักงานจำวันผิดนึกว่าวันนี้ แต่จริงๆพรุ่งนี้ เพื่อนๆเลยอดซิ่งกันเลย หลังจากมื้อเย็นสุดหรูผ่านไป ก็เริ่มแบตหมดหรือมึนไวน์กันก็ไม่รู้ ก็เลยแยกย้ายกันเข้านอน

เช้าวันสุดท้าย ต่างคนต่างตื่นตามอัธยาศัย บางคนก็ไปนวดน้ำมัน ซึ่งบีบอกว่าหมอนวดที่นี่ยอดเยี่ยมมาก เพื่อนๆเลยรีบนัดหมอกันจนคิวเต็มไม่เหลือให้กลุ่มอื่นได้นวดเลย พอมาเจอบีตอนอาหารเช้า บีหน้าตาซีเรียสและแจ้งให้พวกเราทราบว่า ดินเนอร์สุดหรูเมื่อคืนนี้สนนราคาหมื่นกว่าบาท พระเจ้าช่วย!!!
ไม่ธรรมดาอีกแล้ว เคยกินกันอยู่มื้อละพันกว่าบาท นี่...สิบเท่าเลยน้า เลยต้องระดมทุนเพิ่มกันโดยด่วน (โมนากับพี่จุ๊บรอดตัวไป) หลังจากตกอกตกใจ หน้าซีดเซียวกับดินเนอร์สุดหรูเมื่อคืนแล้ว (มีรูปประกอบ) ก็ออกเดินทางไปยังจุดหมายปลายทางสุดท้ายของวันนี้คือจังหวัดสุราษฎร์ธานี เพื่อจะกินหอยนางรมตัวใหญ่บึ้มให้จงได้ (กินอีกแล้ว)
และไปกินข้าวเหนียวมะม่วงร้านยกเข่ง ซึ่งแนนโฆษณาสรรพคุณว่าอร่อยนักอร่อยหนา แล้วเราก็ได้ไปกินหอยตัวโตๆกันสมใจ แต่อนิจจา....มีเหตุการณ์ไม่คาดฝันตามมาจากการกินในครั้งนี้ อยากรู้ต้องติดตามจนจบสุดๆนะ

กว่าพวกเราจะทานกันเสร็จก็บ่ายสามโมงกว่าแล้ว คิดว่าข้าวเหนียวมะม่วงร้านยกเข่งคงจะไม่รอเราแล้วหล่ะ เลยเบนเข็มไปที่แหล่งช็อปปิ้งของเมืองสุราษฎร์ฯ อำเภอไชยา ไปแวะซื้อไข่เค็ม และชมช็อป “ผ้าไหมพุมเรียง” ซึ่งก็ได้ติดไม้ติดมือกันไปตามระเบียบ แต่ยังพอมีเวลาเหลือก่อนขึ้นเครื่อง ก็กลับเข้าเมืองไปหาของกิน (อีกแล้ว) ที่ตลาดศาลเจ้า ซึ่งแนนประทับใจซาลาเปาทอด ส่วนปานประทับใจโกโก้เย็น 10 บาท และบะหมี่ปูหมูแดง แต่สุดท้ายได้กินแต่โกโก้เย็น ซาลาเปากับบะหมี่ไม่ยอมมาขายวันนั้น จากนั้นก็ถึงเวลาที่ต้องแยกย้ายกัน ฝ้าย ยุรี แจ้ และติงลี่ สี่สาวกลุ่มเดิมจะอยู่ต่อที่นครฯ ส่วนที่เหลือก็ออกเดินทางไปสนามบินสุราษฎร์ฯ และถึงกรุงเทพฯ โดยสวัสดิภาพ ทริปนี้พวกเราอิ่มกันมากค่ะ อิ่มใจและอิ่มท้องมากกกกกก เป็นทริปกินจริงๆ นี่ยังไม่รวมของกินที่พวกเราซื้อระหว่างทาง เช่น ไก่ทอด ปาท่องโก๋ สังขยา บลา บลา บลา นะ อย่างที่เกริ่นไว้แต่ต้นว่าทริปนี้ไม่ธรรมดา นอกจากที่บรรยายมาเรื่อยๆแล้ว พวกเรายังได้ของแถมกลับมาอีก

ภาคพิเศษ.....
โมนา ปาน ปวดขามากจากการขึ้นบันได 100 – 200 กว่าขั้น กลับมายังไม่หาย
ปาน คิด ฝ้าย พี่ไก๋ แจ๋ว เล็ก น้องแอน มีอาการท้องไส้ปั่นป่วน ท้องเสีย และอาหารเป็นพิษในเวลาไล่เลี่ยกันหลังจากกลับมากรุงเทพฯ ได้หนึ่งวัน พวกเราเลยสันนิษฐานว่าคงจะแพ้หอยนางรมและรีสอร์ทหรูแน่นอน 555

บันทึกและเม้ากระจายโดย blooming Pun ร่วมกับความจำระดับเซียนของ blooming Kid